Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009

γράμμα σε μία φίλη

Φίλη μου,
μου έλειψαν τόσο οι πολύωρες συζητήσεις μας. Εκείνες που έπαιρναν την ψυχή από το χέρι και την οδηγούσαν σε μονοπάτια απάτητα και σε απίστευτες διαδρομές... Υπάρχουν πολλοί τρόποι/δρόμοι να φτάσει κανείς στον προορισμό του, μα εμείς επιλέγαμε πάντα τον πιο δύσκολο και συναρπαστικό συνάμα. Έτσι αποκτούσαμε καινούργιες εμπειρίες, ψάχναμε, ερευνούσαμε κι αναρωτιόμαστε...
Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να ανακαλύπτεις τον κόσμο και τους γύρω σου, μα πιο πολύ τον ίδιο τον εαυτό σου!

Γνωρίζω τώρα πια τις δυσκολίες σου, μα θα σου πω αυτό. Να 'χεις το βλέμμα ψηλά, εκεί που οι στόχοι σου εδρεύουν και τα εμπόδια φαντάζουν μικρά. Να βρίσκεις πάντα χρόνο να κοιτάς τον ουρανό, και να χαμογελάς ακόμη και με ασήμαντες αφορμές. Να χαρίζεσαι στην Ζωή και να ελπίζεις. Η Ζωή είναι γενναιόδωρη με αυτούς που την αγαπούν, το ίδιο και η Αγάπη!! Έστω κι αν αργεί καμιά φορά να φανεί από την απέναντι στροφή, αυτό που με τόση λαχτάρα περιμένουμε...

Να δίνεις στους ανθρώπους περισσότερα από αυτά που περιμένουν από σένα. Θα ξαφνιαστούν. Ίσως δεν σου δώσουν.. μα εσύ να δίνεις. Μπορεί οι άνθρωποι που δίνουν να λαμβάνουν λιγότερα, μα είναι πολύ πιο γεμάτοι!

Να είσαι πάντα αληθινή και ο εαυτός σου. Όταν πονάς κι όταν αγαπάς να μη το κρύβεις!!! Πολλοί λένε, "μα όχι καλή μου, δεν με πόνεσες", μα αγάπη που δεν πονά αγάπη δεν λογιέται! Η δύναμη των συναισθημάτων είναι αυτή. Αυτός που αγαπάς, όταν αποτραβιέται σίγουρα σε πονά.

Όταν νιώσεις το "σ' αγαπώ" μη φοβηθείς να του το πείς... μα και να του το δείχνεις! Είναι σπουδαίο πράγμα η έκφραση!!! Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο... οι σχέσεις χτίζονται ανα πάσα στιγμή... Καλλιεργείται η Αγάπη, η Φιλία, σαν λουλούδι, σαν ανθός... δέντρο που περιμένεις να καρπίσει.

Να ' χεις τη δύναμη να συγχωρείς, μα και συγνώμη να ζητάς το δίχως άλλο. Κανέναν μην κοιτάς αφυψηλού, μόνο για λίγο κείνον που το χέρι σου του δίνεις να σκωθεί... Μικρή η ζωή, καρδιά μου, σταγόνα στον ωκεανό οι όμορφες στιγμές μας. Μα η δύναμη μιας σταγόνας τρανταχτή όταν με ορμή ξεχειλίσει το γεμάτο το ποτήρι....
Κράτησε ένα βότσαλο κι έπειτα πέτα το με ορμή στον ποταμό. Κάτσε και κοίταξε μετά, με τι θαυμάσιους κυματισμούς θα σου ανταποδώσει αυτή σου την ώθηση!

Να χαράζεσαι αθόρυβα στην ζωή, με απλότητα και καλοσύνη. Με διάκριση, σύνεση κι ανθρωπιά. Και να θυμάσαι, τα πιο όμορφα πράγματα ενεργούν σιωπηλά μέσα μας...

σε χαιρετώ και σε φιλώ, φίλη μου αγαπημένη ***

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

φθινοπωρινές σελίδες














Το Βιβλίο της Ζωής

τέσσερις εποχές το απαρτίζουν


στάλαξε η καρδιά κι απόψε συναισθήματα

Θε μου, πλημμύρισε και πάλι σιωπή


κι όπως γυρίζω τις σελίδες φύλλο φύλλο

στου φθινοπώρου κοντοστέκω τη σιγή


φύλλα ξερά πεσμένα σε γεφύρι

όπου με τέχνη ντύνουν το φόντο το υγρό


κι ένα ψιλόβροχο χαϊδεύει τις αισθήσεις

και βάζει χρώμα σε ένα γκρίζο δειλινό


κι όπως η νύχτα μ’ αγκαλιάζει, αδημονώ

και μες τα σύννεφα γυρεύω τη μορφή σου


κι εσύ που ντύνεσαι με ό,τι αγαπώ

κρατάς και φέρνεις μίαν Άνοιξη μαζί σου


μεταναστεύω τη σιωπή και σου μιλώ

και η απόκριση κρυμμένη στο φιλί σου


άλλα δεν έχω πλέον λόγια να σου πω

μόνο πως θέλω να ‘μαι κομμάτι της ζωής σου



Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

η Ζωή σ' ένα ΗλιοΒασίλεμα













Δείλι χρυσό

πυρόξανθος επαίτης


"ο Ήλιος"


κατεβαίνει από το θρόνο

όπου μεσουρανεί


κλείνει γόνυ


στην αρχέγονη της Γης

ωριμότητα


στάζει με χρώμα ρόδινο


στου ουρανού

την ανοιγμένη αγκάλη


-ωσάν απόσταγμα

οίνου γλυκού-


το μεγαλόπρεπο

αντίο της Ημέρας


αυτό που υποδέχεται

με δέος


της Βραδιάς το ξάστερο

το βλέμμα




Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Σ’ ευχαριστώ!




















Μικρά πατήματα δειλά,

στο περιβόλι τ’ ουρανού σου

κι εγώ μικρό πουλί καρδιοχτυπώ

σε κάθε δέντρο σου

κι έναν αναστεναγμό αφήνω,


στεναγμέ μου…


κάθε ξημέρωμα και δείλι

στις ηλιαχτίδες των ματιών σου

ακουμπώ

φως και πάλι φως

η ψυχή που δίνει



χαρίζομαι μικρή δροσοσταλίδα

κι αντί να ξεδιψάσω τη ζωή

όλο διψώ



διψώ για το φιλί το αθάνατο

το αγνό το μυρωμένο

αυτό που δίνει η φύση στη ζωή,

το λατρεμένο



χαρίζομαι με όνειρα χρυσά

και με φτερούγες που ξεπρόβαλλαν

στον ήλιο



λευκότητα χιονιού που με τυλίγει

και που μαζί με γιασεμιά

περγαμηνής αρώματα αφήνει



στο μονοπάτι τ’ ουρανού σου, σεργιανώ

ουρανέ μου

επισκέπτης μιας άλλης εποχής

ακολουθώ



όσα τα χείλη λάξεψαν στο χρόνο

κι όσα μ’ αγγίγματα καρδιάς φεγγοβολούν

όσα στα σύννεφα ψιθύρισε ο αγέρας

κι όσα η γη σιώπησε στα βράχια ενός γκρεμού


τι είναι αυτό που ωθεί ένα μπουμπούκι

να ανθίσει (;)

τι είναι εκείνο που οι γλάροι τραγουδούν (;)

τι κάνει ένα παιδί να ζωγραφίσει (;)

και τα μελίσσια γλυκό νέκταρ να ρουφούν (;)



όσο κι αν ψάξω γι απαντήσεις

δεν θα βρω

είναι από χρόνια κουρνιασμένες

στην καρδιά μου


κι εσύ…

ξυπνάς από τον ύπνο τον βαθύ

και δίνεις νόημα ξανά

στα όνειρά μου



σ’ ευχαριστώ!




Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Διατίθεται Όνειρο!


















Διατίθεται Όνειρο
σε άριστη κατάσταση
ευάερο, ευήλιο
και επιπλωμένο

Τιμή... ανεκτίμητη
καθώς η συναισθηματική αξία
υπερβαίνει κατα πολύ
την πραγματική

Έτσι η διεύθυνση απεφάνθει
να το προσφέρει
να το χαρίσει
να το μοιράσει

Κέρδος μας
το ταξίδι σας

Αμοιβή μας
το δικό σας χαμόγελο

Να είστε σίγουροι
πως έτσι θα χαραχθεί
ένα ακόμη χαμόγελο
στα χείλη μας

-και το έχουμε όλοι τόσο ανάγκη-

Περεταίρω πληροφορίες δίδονται
εκ της διευθύνσεως
σε όποιον το επιθυμεί πραγματικά

-UPDATE-
Ναι φίλοι μου, αυτός είναι ο μικρός μου επίλογος!
Ένας μικρός αποχαιρετισμός. Δεν θα άντεχα να τον παρουσιάσω διαφορετικά! Με πολλή αγάπη και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα ζήσαμε μαζί!!! Θα υπάρχετε πάντα στην καρδιά μου... σα λευκά πουλιά που ταξιδέψαμε παρέα!
Μη σταματάτε ποτέ να ονειρεύεστε!
Και να χαμογελάτε ;-)
Σας φιλώ γλυκά *********

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

θαρρώ πως νύσταξα





















Θαρρώ πως νύσταξα
όταν θα 'ρθει η Άνοιξη, έλα και ξύπνησέ με,
μα... μέχρι τότε απαλά, γύρε νανούρισέ με!

Δεν έχει ορισμό, το είναι μου, η ψυχή μου,
μα κάπου θέλω να τη βρω...
να βρω τη δύναμή μου!

Κλείνω τα βλέφαρα απαλά
τυλίγεται σκοτάδι
και μια ανάσα μοναχά
ανάβει το φεγγάρι

μέσα σε όνειρα θαμπά
θολά σε διακρίνω
να σεριανάς στον ουρανό
στα χέρια σου ένα κρίνο

σκύβω φιλί μονάκριβο
στα πέταλα ν' αφήσω
κι εκείνο όνειρο λευκό
μ' αφήνει ν΄ακουμπήσω

θα το κρατήσω θησαυρό
σε όλη τη ζωή μου
και θα κοιτώ τον ουρανό
που πήρε την πνοή μου

Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2009

φθινοπωρινός λυγμός
























κι όπως τα φύλλα σειούνται
φθινοπωρινές διαδρομές
χαράζουν στην ψυχή μου

μέσα στο θάμβος των ματιών σου
σα σκουπιδάκι...
που το φυσώ

μα της βροχής γυρεύει το άγιο χέρι
για να ξεπλύνει πόνο τον πόνο
τον πικρό

δες πως χρυσίζουν οι σταγόνες
όλα γινήκαν χώμα ήλιος και βροχή

και πήρα κι έπλασα καρδιά
για να σου δώσω
που θα χτυπούσε πάλι απ' την αρχή

μέσα σε χρώματα που φέγγει
ο ουρανός
η γη και πάλι εξαργυρώνει
την αγάπη
μία υπόσχεση που αιώνες διαρκεί

και το φθινόπωρο δεσμεύεται να δώσει
πίσω στην Άνοιξη ό,τι της στέρησε η ζωή..