Κρύβεσαι στον παφλασμό του ονείρου
κι όσο κάνει το κύμα να ξυπνήσει
τόσο μετράς κι εσύ τις αντοχές σου
αντέχεις;
τέχνη είναι ν’ αγαπάς, ψυχή μου…
ψυχή με ψυχή αν δεν γίνει ΕΝΑ
όσο τα σώματα κι αν έρθουνε κοντά
κάτι θα λείπει…
ψυχή μου…
τώρα μαθαίνεις ν’ αγαπάς…
τώρα…
Μιλώντας μαζί σου ο χρόνος
σταματά
παγώνει
ωχριά
κάθομαι και παρατηρώ…
το λακκάκι στο μάγουλό σου
το λυγμό στη φωνή σου
την τιμιότητα στο βλέμμα σου
την ειλικρίνεια στα λόγια σου
μια ευαίσθητη τρυφερότητα
διάχυτη στην αύρα σου
ήρεμη δύναμη η καρδιά σου
κι η συμπεριφορά σου λυρική
πατάς στις μύτες με διάκριση ευγενική
ώστε να μη ματώσεις την αξιοπρέπεια του άλλου
κι αυτό είναι σπουδαίο!!!
Να δίνεις χώρο και χρόνο… μα κυρίως σημασία
στις ανάγκες που εκπέμπει ο απέναντί σου άνθρωπος!
Φίλη μου,
τέσσερις εποχές το απαρτίζουν
στάλαξε η καρδιά κι απόψε συναισθήματα
Θε μου, πλημμύρισε και πάλι σιωπή
κι όπως γυρίζω τις σελίδες φύλλο φύλλο
στου φθινοπώρου κοντοστέκω τη σιγή
φύλλα ξερά πεσμένα σε γεφύρι
όπου με τέχνη ντύνουν το φόντο το υγρό
κι ένα ψιλόβροχο χαϊδεύει τις αισθήσεις
και βάζει χρώμα σε ένα γκρίζο δειλινό
κι όπως η νύχτα μ’ αγκαλιάζει, αδημονώ
και μες τα σύννεφα γυρεύω τη μορφή σου
κι εσύ που ντύνεσαι με ό,τι αγαπώ
κρατάς και φέρνεις μίαν Άνοιξη μαζί σου
μεταναστεύω τη σιωπή και σου μιλώ
και η απόκριση κρυμμένη στο φιλί σου
άλλα δεν έχω πλέον λόγια να σου πω
μόνο πως θέλω να ‘μαι κομμάτι της ζωής σου
