
δακρύζει ποτέ το όνειρο; πες μου, δακρύζει;
προτίμησες να κρυφτείς στον παχύ ίσκιο
που ένα σύννεφο σου πρόσφερε
μα αυτό δυστυχώς θάμπωσε την όρασή σου
μάτια μου, καθαρά δεν βλέπεις
τι κι αν τα χρόνια πέρασαν και ξαπόστασαν
στους ώμους σου απάνω...
τι κι αν η εμπειρία ωρίμασε τη σκέψη σου περίσσια
καθαρά δεν βλέπεις
πόσο άνεμο να φέρω στην ψυχή σου;
πόσο κύμα στο ακροθαλάσσι του μυαλού σου; πόσο;
πόσο ήλιο να φέξω στα όνειρά σου για να δεις...
μάτια μου γλυκά, γύρεψα να συλλέξω στους αγρούς
την ομορφιά της φύσης,
κι αυτήν μέσα σ' ένα βλέμμα απλό να στην προσφέρω
το μυστικό της ευτυχίας, χμ... δεν κοστίζει...
δεν πουλιέται, δεν αγοράζεται αυτό...
ευτυχία είναι να χάνεσαι στο βλέμμα
του ανθρώπου που αγαπάς και σ' αγαπά
πόσο όμορφος είναι ο κόσμος σου
στο καθρέφτισμα αυτό... μα
και πόσο ελλιπής αν ΜαΖί μετά
δεν κοιτάξετε στην ίΔια ΚοΡυΦή
γιατί φοβάσαι την Αλήθεια; γιατί;
Η Ζωή δεν θέλει δειλία...
θέλει να βουτήξεις στα βαθιά
να παλέψεις και να αγωνιστείς
για τα δύσκολα είναι η Ζωή
κι η Αγάπη το ίδιο θέλει,
να γευτείς την Αλήθεια της
και ποτέ ξανά να μην πεις ότι πεινάς
να ξεδιψάσεις στην Πηγή της
και ποτέ ξανά να μην πεις πως διψάς
πληρότητα είναι η αγάπη, μ' ακούς; πληρότητα!
δακρύζει ποτέ το όνειρο;
ναι, όταν την πλάτη του γυρίσεις
δακρύζει...