στης λίμνης τη γαλήνη

Δυο γαλάζια δάκρυα

τάραξαν της λίμνης τη γαλήνη

έσταξαν αθόρυβα μα ανώδυνα όχι

κάθε αποχωρισμός στοιχίζει

έσταξε αστέρια κι η νυχτιά

κι αυτά στη λίμνη αφήνουν

την ψυχή τους

και είναι η ευχή τους στεναγμός

και η αναπνοή τους

κράτησα το νήμα της σιωπής

κλωστή από μετάξι

και κέντησα του ονείρου την υφή

και κάλεσα το βλέμμα σου

τα χρώματα να δεις πριν κοιμηθούν

μα νύσταξες νωρίς

τα βλέφαρα σου κλείσαν

και χάθηκε η μαγεία και η λάμψη

θέλησα φωνή να δώσω στη στιγμή

κι ένα χαμόγελο

στις δύσκολες τις ώρες

κι όπου ακούμπησα και γέλασα παιδί

εκεί ν’ ανθίζουν και να παίζουν

ανεμώνες